น้ำท่วมทำให้รู้ว่า

posted on 07 Nov 2011 08:57 by happyanncan
การทำงานอยู่บ้านมันเป็นอย่างงี้นี่เองSealed
 
 
ตั้งแต่น้ำท่วมมา ออกจากบ้านไม่ได้มาแ้ล้ว 1 สัปดาห์ เป็นผู้ประสบภัยที่ขั้นพื้นฐาน
เพราะยังไม่เดือดร้อนเรื่องอาหาีรการกิน และเรื่องสุขา น้ำไฟยังโอเีีค
แต่เหมือนโดนกักบริเวณ ห้ามเดินเลยขอบบ้านไป ไม่งั้นอาจจะตกน้ำตายได้
ใครจะคิดว่าถนนหน้าบ้านจะมีเรือหางยาวิ่งผ่าน นี่มันถนนนะ ไม่ใช่คลอง!
 
เหมือนเตรียมตัวล่วงหน้าว่าจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ เลย save งานใส่ฮาร์ดดิสไว้ เอาไว้วันใด
ออกจากบ้านมาทำงานไม่ได้ จะได้ได้ชื่อว่าเป็นคนมีความรับผิดชอบ ทำงาน ส่งเมลได้
ตราบเท่าที่ไฟฟ้ายังไม่ตัด
 
เคยคิดว่าอยากทำงานอยู่บ้าน ดีแค่ไหนที่ตื่นมาไม่ต้องเดินทาง แ่ค่ทำงานอยู่กับคอมฯ ที่บ้าน
แล้วส่งงานทางe-mail ประหยัดทั้งค่ารถ และค่ากิน ซึ่งฝันที่เป็นจริงก็มาถึง
เมื่อน้ำท่วมเลยจนถึงเอว มอเตอร์ไซต์ไม่วิ่ง รถเมล์เหลือชั่วโมงละ 2 คัน
ไปไหนต้องโบกรถไป แถมถนนก็ปิดอีกต่างหาก จะลำบากไปไหน
เลยไม่ได้ไปทำงาน ทำงานอยู่บ้านอย่างที่เตรียมตัวไว้
 
เช้าืตื่นมาพร้อมเสียงโทรศัพท์จากออฟฟิศ ว่าให้ส่งนั่น ส่งนี่
เอาอันนั้นอยู่ไหน ต้องบอกตำแหน่ง ลิ้นชักล่างสุด เปิดไปอยู่ที่ตำแหน่ง 12 นาฬิกา
กล่องขนมวางทับอยู่ เปิดออกจะเจอ อันนี้ อันโน้น
ซักพักโทรมาอีกละ จะเอาอันนี้ เรื่องนี้ไปถึงไหน
 
เปิดโน้ตบุ๊คไว้ข้างเตียงนอน พร้อมตะปบตลอดเวลา หากต้องการอะไรเร่งด่วน
อย่าให้ได้ชื่อว่าหยุดงานแล้วทำให้งานเสีย
 
ทำงานอยู่บ้านมันตื่นเต้นอย่างนี้นี่เอง แล้วมันก็อัดอัดแบบนี้นี่เอง
ไม่รู้ต้องอยู่แบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่นะ
 
เข้าใจความรู้สึกเด็ก AF แล้วว่าต้องอยู่ในบ้านตลอด ห้ามออกไปไหนมันเป็นงี้นี่เอง
 
ขอแค่น้ำจะลดลงซักหน่อย ขอให้เดินได้ไม่ต้องเปียกไปทั้งตัว
ขอแค่ให้มอเตอร์ไซต์รับจ้างวิ่งได้ ขอให้รถเมล์กลับมาเดินรถปกติ
ขอให้มีของกินขาย ขอให้ไม่ต้องปิดถนน ขอให้ ไทยแลนด์กลับมาเหมือนเดิม
คิดถึงเซเว่นอีเลฟเว่น คิดถึงเซ็นทรัลลาดพร้าว (เพิ่งเปิด ต้องปิดอีกล่ะ)
คิดถึง ถนนแห้งๆ อยากไปข้างนอกบ้างอะไรบ้าง
 
อยากกินข้าวเหนียวหมูปิ้ง เบื่อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป!!
 

Comment

Comment:

Tweet